Wrzos zwyczajny,

  

Wrzos jest rośliną, która nie tylko zdobi nasze ogrody swoją piękną, fioletową barwą, ale także jest niezwykle interesująca pod względem botanicznym. Aby w pełni cieszyć się jej urokiem, warto zrozumieć, gdzie najlepiej rośnie, jakie gleby preferuje, jak ją rozmnażać, jak przygotować do zimowania, jakie nawozy stosować oraz jak dbać o jej prawidłowe nawodnienie.

Wrzos zwyczajny, znany również jako Calluna vulgaris, to roślina, która naturalnie występuje na wrzosowiskach, w lasach i na skrajach borów sosnowych. Preferuje stanowiska słoneczne, chociaż poradzi sobie także w półcieniu. Wrzos ma jednak swoje wymagania co do gleby. Najlepiej rośnie na glebach kwaśnych, o pH w granicach 3,5-5,5. Gleby muszą być przepuszczalne, piaszczysto-żwirowe, ubogie w składniki odżywcze. W naturalnym środowisku wrzosy często spotykamy na jałowych, piaszczystych glebach, co pokazuje, że nie wymagają one bogatego podłoża do wzrostu. Jeśli gleba w naszym ogrodzie jest zbyt zasadowa, warto ją zakwasić, dodając torf wysoki lub specjalne preparaty zakwaszające.

Rozmnażanie wrzosów jest procesem, który można przeprowadzać na kilka sposobów, ale najczęściej stosowanym jest rozmnażanie przez sadzonki pędowe. Najlepszym czasem na pobieranie sadzonek jest późne lato, od sierpnia do września. Wybieramy zdrowe, niezdrewniałe pędy, które delikatnie odrywamy od rośliny matecznej. Następnie usuwamy dolne liście i umieszczamy sadzonki w mieszance torfu i piasku. Warto zadbać o odpowiednią wilgotność podłoża i miejsce o dużej ilości światła, ale nie bezpośredniego nasłonecznienia. Po kilku tygodniach sadzonki powinny zacząć wytwarzać korzenie i będą gotowe do przesadzenia na stałe miejsce w ogrodzie.

Zimowanie wrzosów w naszym klimacie nie jest szczególnie trudne, ale wymaga pewnych przygotowań. Wrzosy są dość odporne na mróz, jednak młode rośliny warto zabezpieczyć przed zimą. Dobrym rozwiązaniem jest okrycie ich gałązkami iglaków lub agrowłókniną, co ochroni je przed niskimi temperaturami oraz wysuszającym wiatrem. Warto również pamiętać, że wrzosy nie lubią nadmiaru wilgoci zimą, dlatego dobrze jest zadbać o odpowiedni drenaż gleby, aby uniknąć zastoin wodnych.

Jeśli chodzi o nawożenie, wrzosy nie są bardzo wymagające, ale warto je wspomagać, aby rosły zdrowo i obficie kwitły. Najlepszym rozwiązaniem są nawozy dedykowane roślinom kwasolubnym, które dostarczają odpowiednich składników odżywczych, nie podnosząc jednocześnie pH gleby. Nawożenie warto przeprowadzać wczesną wiosną oraz po kwitnieniu, aby rośliny miały siłę na regenerację i przygotowanie się do kolejnego sezonu.

Podlewanie wrzosów to kolejny istotny element ich pielęgnacji. Wrzosy są roślinami, które nie lubią nadmiaru wody, dlatego podlewanie powinno być umiarkowane. Warto jednak pamiętać, że w okresie upałów, szczególnie na stanowiskach nasłonecznionych, wrzosy mogą wymagać dodatkowego podlewania. Najlepszym rozwiązaniem jest podlewanie rano lub wieczorem, gdy słońce nie operuje już tak mocno, co pozwoli uniknąć poparzeń liści. Woda powinna być miękka, najlepiej deszczowa lub przefiltrowana, aby nie podnosić pH gleby.

Wrzosy to doskonały wybór nie tylko do ogrodów przydomowych, ale także do kompozycji w donicach na balkonach i tarasach, gdzie mogą stanowić efektowną ozdobę przez cały sezon. Warto więc poświęcić im trochę uwagi, aby w pełni wykorzystać ich potencjał dekoracyjny i cieszyć się ich urokiem w pełni.

O

Begonia bulwiasta

Dziś kupiłam piękne bulwy begonii o przecudnym kolorze pomarańczy. Poszukałam duże donice. Na dno donic wsypałam drobne kamyczki, potem troszkę obornika i dobrą ziemię ogrodową. Bulwy wsadziłam na głębokość  5 cm. Wszystko podlane i przeniesione do tunelu foliowego. Teraz pozostaje czekać na piękne kwiaty.

Trochę o uprawie tych pięknych kwiatów
 Begonia bulwiasta preferuje ciepłe i jasne stanowiska, choć toleruje również miejsca półcieniste. Moja woli mniej nasłonecznione miejsce. Warto wiedzieć, że begonie o dużych kwiatach najlepiej rosną w półcieniu, natomiast odmiany o drobnych kwiatach wymagają więcej słońca. Rośliny najlepiej rozwijają się w temperaturze około 20°C. Zaciszne, osłonięte od wiatru miejsca są dla begonii najlepsze, gdyż kruche i delikatne łodygi tych roślin mogą być uszkadzane przez silniejsze podmuchy wiatru. Gleba dla begonii musi być żyzna, próchnicza, lekko kwaśna i przede wszystkim przepuszczalna.  
Bulwy begonii sadzimy wklęsłą stroną do góry, tak głęboko by znajdowały się około 1 cm pod powierzchnią ziemi.
Ja sadzę głębiej bo często łamały mi się łodygi.
Begonie do uprawy pojemnikowej sadzi się  w marcu. Należy trzymać je w jasnych pomieszczeniach i temperaturze ok. 18-20°C. Gdy minie ryzyko przymrozków, czyli w drugiej połowie maja, doniczki  można wystawić na zewnątrz.
Bulwy begonii można też sadzić bezpośrednio do gruntu albo do pojemników na zewnątrz od drugiej połowy maja. Należy się jednak liczyć z faktem, że tak późno sadzone begonie zakwitną w późniejszym okresie, niż te posadzone w pojemnikach już w lutym lub marcu.

Begonie nie tolerują przesuszenia i mogą zrzucać liście, jeśli mają zbyt mało wody. Begonie bardzo źle znoszą upały i wysychanie gleby, dlatego ważne jest, aby ziemia  była zawsze lekko wilgotna. Dlatego warto mieć duże donice .
 Podlewanie begonii bulwiastej powinno być regularne i niezbyt obfite. Zbyt dużo  wody powoduje gnicie bulw lub  zahamowanie wzrostu roślin.

Aby pięknie kwitły nawozimy je  co 2-3 tygodnie przez cały sezon wegetacyjny.

W celu przezimowania begonii wraz z nadejściem przymrozków wykopujemy bulwy begonii, podsuszamy przez około 2 tygodnie i lekko oczyszczamy. Umieszczamy je w skrzynkach wypełnionych piaskiem lub torfem  i przechowujemy w ciemnych i chłodnych (7-10°C) pomieszczeniach, aż do następnego roku.